Çocuktum Uçurtmalarım Varken

Ben her bahar en yüksek dağın

çam kokulu yamaçlarından hayata bakar

ve bir rüzgâr eşliğinde bahara koşardım.

Çocuktum

içimde tınısı asılı kalırdı masumiyetin

ve ben hep aynı tınıdan göğe tutunurdum.

Masmavi bir deniz saklardım içime

su gibi akar

dalga tadında coşardım

yüzüm gece zifirini bilmez

gündüzlerime hayaller saklardım.

Şimdi büyüdüm elimde

yılgın bir akşamdan kalma

tozlu sayfalar dolusu

anılar...

Büyüdüm

ruhumda kapı sesinden ürken

bir çocuk saklarken

kendimi çarpılan kapıların dışarısında kalan

bir perdede gördüm...

Büyüdüm,

yürürken sevdanın yamaçlarına

kayan ayaklarımı tutamayarak yürüdüm...