Çoğul Özeleştiri

nemli bir sabaha uyanırdık

ilk ışıklarıyla aklımızdaki sözcüklerin

ötelenirdi ölüm sanki

ya da ara verilirdi ömre

aramak koparırdı bizi birbirimizden

ayrı bir kavuşmak iklimiydi

kandık

kandırıldık...

yolların uğultusu ayaklarımızda

sanki acı çektirmeden öğrenilmezdi sevmek

o aptala yakın saflığına umudun

ve gel zaman git zaman

çoğalınca grileri mevsim sonlarının

düştüğümüz boşlukta gene birlikte

boğardık

boğulurduk...

sırtımızı yasladığımız bu kahkahalı kofluğun

adressiz sorguları sonuçsuz

sonuçsuzluğun hırçın şiddeti günahsız

sonuna kadar zararlıyız bilmediğimiz kendimize

ağaçların yağmurda kalem gibi dizilişini bile

şapşalca elimize yüzümüze bulaştırmışız ya

ya bir de kaçmasaydık birbirimizden

satardık

satılırdık...

portatif radyo günlerinden getirmiştik

sakar hüzünlerimizi

uykulu gözlerimiz bir yurttan sesler klasiği

o kadar ki sadeydik konuşmaya üşenecek kadar

ve bir çocukluk hastalığıydı böyle esrikçe hayata küsmek

akla ziyan gençliğimizde geç kalmanın soluksuz korkusu

yorduk

yorulduk...