Çok Karışığım

Eskiden kalma bir arabeske takıldı dilim

" Efkarım birikti sığmaz içime

sevdiğim nerede ben neredeyim"

olduğum yerde oturdum

bir kaldırım taşına

baktım etrafa düştü gözlerim yalnızlığa,

ben şimdi işte öyleyim.

seni gördüğü güne gitti yüreğim

canım diye seslenişimin sesi geldi aklıma

Şimdi nerdesin kimbilir

acaba mı diye başaldı senaryolarım

seneler geçti eskitti resimleri

siyah beyazken sarardı galiba

Acıya yakınlaştım düşe kalka yürüdüm

hep aynıyım.

geçtiğim yollara bakıyorum da;

kaldırımlar evler baştan beri aynı

sadece anlımda cizgiler başımda saçlar

bir de mevsimler değişmiş

çırılçıplak duygular karşısında

değişen biziz aslında

o günden yaralı yüreğim

eğer yaralayana değiyorsa.

Hisler eski yollar gibi yine aynı

bakarken ardından kalamıyorum artık,

yine giden olmak,

Zor geliyor senin gibi umutsuz kaçmak

vicdanı bastırıp üzgünüm demeye çalışmak

yine bilmediğim biriken hisler var sol yanımda;

şu dilime dolanan hüzünlü şarkı gibi

Çok karışığım!

Duygusal yönümü kabartan bir çaba belki de.

Yalnızlığımla çok karışığım.

Beklemeye aldım; kendimi

yıllar yasta, mevsim yasta, yürek yasta

içim dışım susukun, yol kaldırım suskun

Ben suskunum..

Yalnızlığımı öğreniyorum galiba

her şeyle var barışım

bir tek kendimle savaşım,

aşka karşı dursun diye.

Öyle sağlam örülmüş ki duvarlar geçen yıllarla,

hakkı var suskunluğa bu yüreğin

arkasında ki güç;

eğer aşksa;

yeniden örülüp yıkılır

yıkılır duvarlar karşısında

gerçekten aşksa....

(N.K. 01 Ekim 2010)