Cümbüşlerle Beslenen Güzellik

Haciz bombası patlıyor

Postacının çaldığı kapılarda

Solgun tipiler yağıyor hardal rengi hazânlarla

Utangaç kânunlardan eser yok

Cümbüşler cirit atıyor şimdi

Bir demet gül ölüverdi ekmeği özleyen çocuklar gibi

Yalanın sevgisi de olurmuş

Hiç çekilmeyen hayatın sıcağında

Bakışlar gitme mevsimindeyken yıldızlara

Tezkireler susmuş hamselerin boynu bükük

Tezekle sıvanmış duvardaki kir

Tezhîb eyleyecek adam arıyor şiir

Vurmuşuz güzelliği yüreğinden

Hastanelik olmuş zavallı

Bütün mesele 'ölecek mi ? ' sorusunda saklı...

Bülbüller ağlamakta çok haklı...