Cüret

Elbet

Bir mana var benim adımlarımda

Yola kimsede olmayan bir cüret ile çıktım

Ne korku ne tasa

Artık

Bir bomba gibi yürüyorum şehrin yüzüne bulaşan

Her gün bir bomba gırtlağımda

Buna dayanmalıyım

Ölünce

Sırtımda dinmeyen beyaz bir ağrıyla ölmeliyim

Ümüğüne basmalıyım onun

Bir tırpan gibi savurmalıyım hınçla

Bir cinayet tazeliğinde gülüşümün

Kuşandığım çocuk sesleri örtüyor üzerimi

Beni hırpalayan annemin gülüşleri

Gırtlağımda soludukça

Yürüsem

Sarkık bir bomba gibi yüreğime değdikçe

Sesim

Korkunç parçalanmış bir ceset gibi

Yüzümde annemin elleri

İştiyak mıdır tehassür mü

Beni

Sabahın

Koynuna sokulmuş bir yorgunlukla şehrin yüzüne boşaltıyor dünya

Bitmeyen bir kahkaha ile

Umudumun üzerinden geçen traktör sesleri

Koyu bir renge bulandıkça yazgım

Aksayan

Savrulan bir yanımın olduğunu anladım

Ancak ben

Tırpanı savuran ben

Buna dayandım

Artık

Ne kadar çirkin bir yüzü olduğunu biliyorum dünyanın

Beni

Kabaran bir cüret bırakmıyor

Ölürsem

Sıvadığınız o yerlerinize tükürmeden ölmeyeceğim