Çürüyen İnsan/lık

Yaşamın anlamsız çığlıkları altında

Yoğunluğun...

Kargaşaya karıştığı tüm zamanlarda

Düğümleniverir konuşma noktası.

Suskunluk sinsice girmiştir...

Etrafındakilerin farkında olmadan

Birbaşına olmak ister.

Oysa, o insan ruhuna besteler yapılır

Yinede yalnızlığı, sessizliği özler.

Bazen unutmaktır olanları ,çabası...

Kuş olıp uçmak ister ,özgürlük adına

Yüreği hala haps altında

Katlettikleri umru değil,

Hatırlamamak adına kaçar

Oysa kaçtığı kendindendir...

Beden çürür,ruh eklenir buna

Saygıda kusur etmemişken

Alır insanlığı,ayaklar altına

Zaman silinmeye yön tutmuşken

Dostluğu muhabbeti unutur bazen...

İşte o vakit,sonsuzlaşır hükmedişler

Nerede son bulur, kelimeler

Eyvaylar kara tren ardında

Sessizce yavaş yavaş bir çürüyüş

Nafile,giden zamanla ahlar kara listede...

07/09/2008

İZMİR