Dağınık Bir Şölendir Aşk

Ve teker teker dağılır iştahsız merasim

Hüznü yüreğe sürükler azalan elleri

Düşler gölge şimalinde uzar

Geçmişin rüzgarı düşer gayya zulmüne

Eylül sesine bağışlar gökleri

Sarıp sarmaladığın biçare geceyi bile

Kendine saklarsın

Kim demiş uzaktır yarına ayrılık diye

Kalp ağrısına en yakın olandır

Ayrılık

Kabaran göğsünde kanar güneş

Yalnızlık korkusu düşer dağların yamaçlarına

Bir şölen daha başlar masalcı kuşlara

Sonra

Nakışlar çizer sürgün bulutlara gidişi

Ağlar sokak çocukları gibi

Oysa sokaklar çocuk doğurmaz ki

Sahipsiz bir ayazın

Yırtık hayal esintisidir aşk

Ayrılık öncesi

Secde ederken kirpikler güz sağanağında

Ve bir de

Kahpe sevinçlerin yere düşen reyyan gülüşlerinde

Ararsın o memleket gözleri

Kayıp ütopya yolunda sen aşk

Veda yankısında ıslanır baharın yüzü

Saymazsak dökülen yaprakları

Yapraksız bir dal kıpırtısıdır duyulan

Kızgın bir tomurcuk yanağında

Umut tanrılarında bekleyiş hissi

Örselenmiş bir

'seni seviyorum' cümlesi

Geride kalan

Ve bu cümle en çok susmayı sever

Nedendir bilmem hep geç kalır mevsimler

Hiç bir zaman ezbere açmaz yediveren

Sarılar düşer aklına nağmesiz bir mazide

Perçinler yüreğe yarasını hançer

Yokluk devinir ten ikliminde

Kızgın güneş ufuklarında bekler ilkyaz

Ya bir ürkek güvercin dokunuşunda

Veya vurulan uçurtmanın kırılışında

Fesleğen kokusunda dağılır akşamlar

Bir de martıların süzülen kanat uçlarında

Ölü taklidi yapan tanrılar

İhaneti gözlerinden öper katran gecelerin

Hangi sevgi dilinde konuşsun aşk

Dili laldir uzağa

Bildiği tek mevsim sonbahar

Kadife avuçlarında sayar kifayetsiz zamanı

Soludukça kan kırmızı kederi

Bir daha sevebilme ihtimalini

Düşler elleri

Unuttuğu masallar düşünce aklına

Avutur kendini

Suskun

Nazlı

Flu

Sanırsın çağlayan bir denizdir suyu

Ömrün en mutlu yerinde solar umut taneleri

Herkes bilsin ki şunu

Lehçesi bozuk bir dilde

Ölüdür aşk...