Daha Da Uzaklara...

Uzun uzun baktım...

Güneş batmadan rüzgârın pespaye ıslığıyla

Omuzundan düşüp öldüğünü gördüm köpüklerin

Yorgun denizin avare dalgalarında

-Sana geldim-

Parşömenin üstünde cansız yatan karınca

Hangi gecenin divit notları öldürdü seni

Soluğu boğazlanan delta hıçkırığında

Suyun kanatlanışını duydum acıyla

O son nefesin değişiminden esinlenen krizalitin acemi coşkusuyla

Tenimde kitlenen ay ışığı

Kirpiklerimde gerilen arp

Tuzun dudağında yanan arya

Usul usul dinledim...

Ruhu göç eden yunusun sırtında

Aşkla solungaçlarını uzatan turna vardı yanımda

Mecra uykusunda mevzilenen bulut eğildi yanağıma

-aç bebeğin anne memesini huşu içinde sağışıyla-

Göz göze geldik göğü emen toprağın micazıyla

Her şeyden mahrum

Nuru sevda olan gönül

Dağılan parya

Hiçbir şeye benzemez

-gidiyorum kalbim kadar uzaklara-

Yavaş yavaş yüzdüm...

Düş ve sanrı dağlarında

Ezgiler ezilirken kulaçlarımın dermanında sığlaşan derin sular

Haz duyarak dinlediğim doğa

-Esnek likit arasından düzenle sızan kusursuz nota-

Bedenime çarpan bin parça

Yakamozların kılavuzluğunda cenneti içti

Yıldızlar çekilirken mehtaba

Ne garip!

Okuduğun sayfalarda sürüklenen gece şimdi

Ayraç olarak kullandığın resmin kollarında

Vermezdi suskunluğunu ayrılıklara

Ki ellerinde o kıl payı yaşam sevdasıyla

Ağla/............................................. /ma

Her fırtınanın yarattığı girdabı kucaklamışken

İçime çektiğim dağlar ve kayalar vız gelir

-Sessiz sedasız ölebilirdim saçlarının arasında-

Sineme iltica eden uzaklığın sisini gömmeyin

Yalnızlığımız görünmesin bir daha...

Çekilin!

Çekilin gideyim...