Damlalar

Doğarken ağlar ya insan

Bir daha ağlamam diyordum

Sayısız ağlamaları yaşadı gözlerim ne çare

Damlalar sayılsa kaç yürek olur

Kaç kez üzülmüştür, kırılmış, yıkılmıştır

Kaç gidiş yaşamıştır bilinmez

Aldatan sokakların adı yok

Şehirlerin tabelası kaldırılmış

Hasretin çöreklendiği tepeler çevrelemiş dünü

Çaresiz bir yalnızlığın tam ortasında çarparım

Mazi kılıfından çıkarılamayan yaşanmışlıklar var

Hüzne kölelik devri geçilemedi bir türlü

Azat edilmenin zamanı yok

Güldüğüm olmadı desem yalan olur

Bir kahvaltı masasında mesela

Ya da bulutların ardına gizlenmiş bir şafak vaktinde

Dudaklarımın doymadığı tebessümler az değil

Martılara bulaşmış akşamları yaşamak da vardı

Ve ardından

Ya içe ya dışa ağlamak da

Hani bazen insan bir şarkının bir notasına takılır

Uçar gider ya mazinin bir yerine

Orda kalmak ister de kalamaz

Çünkü şarkı biter

Hüzün saklanır damlalara

Sessizce avuçlara düşer

Ne dün geri döner inadından

Ne bugün yarına uzanır

Özlenenden derin bir iz kalır

Ben gibidir her insan neticede

Hep gönül yalnızlığından utanır

Çaresizlik ad olur

Geriye derin bir iç çekiş kalır

Bir de damlalar