dayanak

ben bir gece dağıldım

ellerim titremekten yorulmuştu

kalem bana küfrediyordu

saat sabahın dördüydü yazamıyordum

saaat dörtte değil dördü bir geçe dağıldım

biraz gücüm olsaydı

ya da dayanağım

florasanlar boşa yanıyordu

montaigne gene ne anlatıyordu

sen yoktun en kötüsü

düşüp kırılmıştım

bir daha toparlanamamak

eskiden olsa korkuturdu

halbuki bana

ne

ne vakit

neden olmuştu

aynadaki çirkin adam duruyordu

ben nerdeydim hiç bilmiyorum

bana bakıp kıs kıs gülüyordu

#

özgürce sallanabileceğim bir ilmiğim olsaydı

seve seve idam ederdim kendimi

yeter ki bir dayanağım olsaydı

#

yazdıklarım belki yarın saçma gelecek

bunu bile bile yazıyorum

belki yarın hayat da saçma gelecek

bunu bile bile yaşıyorum