Dejavu'ya Mektuplar(1)

Unutmaya alışmalıyım seni diye

Bir yığın bahaneler uyduruyorum kendime

Düşlediğimiz her güzel şeyi itiyorum ellerimle

İnkara yelteniyor dilim

Üstelik dirayetsiz

Mükerrer alışkanlıklarımdan kaçınıyorum

Uzun zamandır kahve içmiyorum çınar altında

Martılara simit atmıyorum bir geminin güvertesinden

Sahildeki balıkçılara rastgele diye bağırmıyorum

Kendimle kavgalı olduğum günlerdeki gibi

Çatmıyorum aynadaki suretime

Koşar adım atmıyorum artık

Evinin bahçesinde sek sek oynayan küçük bir kızın

Tereddütünde adımlarım

Birazdan dizüstü düşeceğim ihtimal

Çocukluğumun etekleri altında

İnzivaya yatacağım

Farklı bir iklimde değilsin mümkündür

Sen de okunmayacak mektuplar yazıyorsundur

Bitirmeden küfrü basıp

Kalemi kırıyorsundur

İki sokak arası mesafedeyken

Aynı denizin suyuyla yüzümüzü yıkarken

Bu ayrılık anlamsız ve bir o kadar tuhaf

Son kez haykırsam seni unutmadan önce

Martıların çığlıklarını, sokak itlerinin kepazeliklerini

Bastırsa sesim

Bir kez daha söylesem seni deli gibi sevdiğimi

Neyi değiştirebilirim

Birazdan gece olacak

İnecek çengeldeki kahvenin kepenkleri gürültüyle

Yalnızlığına yol alacaksın

Ahh Sen

Seni unutabildiğim kadar

Beni unutacaksın...