Deli Suların Akıp Gittiği Yerde, Dicle'deydik

Öyle bir umuttun ki

Öyle bir yaşamaktın ki

Tam ölü bulunmuşken bir kavgada

Yeniden doğmak gibiydin hayata

Varlığının da

Yokluğunun da

Yüreğimdeki adı, aşktı hep...

Ve bir deliliğin çağladığı

Hırsların ve sevdanın

Gözyaşları gibi akıp gittiği

O eski köprü üzerindeydik

Yitirildiğimiz yerde, yeniden buluştuk bir gece vakti

Deli suların akıp gittiği yerde

O ilk insan ayağının bastığı toprakta

Mezopotamya'daydık.

Sen, o kızıla kesmiş bıçak keskinliğindeki, eski yaranla

Ben, sürmesi gözlerinden firar etmiş, o eski yağmurla

Bir yürek boşluğu şubatında

Bir sahipsiz akşam haziranında

Gittiğin günün ertesiymiş gibi

O eski köprü üzerindeydik

Deli suların akıp gittiği yerde

Dicle'deydik...

Ve hep aynı sen

Ve hep aynı deli sevda

Hadi oyalanma

Hayatı yakalamak zamanı değil, biliyorum

Kavuşmak vakti de yok

Bu bir andan ibaret

Tez vakit

Acele et

Bana o insan yüreğinden

Bütün dillerde sevmeyi öğret

Yüreğimi kurşuni delip geçen

Geçmişe inat

Yarına inat

Bana o insan yüreğinden

Bütün dillerde aşkı anlat

Dicle'den geçen tüm rüzgârlar duysun sesini

Bütün dünya duysun...

Sonra sus

Dinleneyim

Soluklanayım yüreğinde.

Sessizliğinin kanat sesleri duyulsun gözlerimde.

Anlasın toprak

Anlasın güneş

Anlasın Dicle

Bu ne bir macera

Ne de meltem esintisidir

Bu, benim sensizliğimin

Zindandan birkaç dakikalığına,

Firar edişidir...