Deli Ziya

Ağlar insan anadan üryan

Karışmıştı birbirine saçı sakalı

Çoktan unutmuştu gerçek adını

Korkardı tanımayanlar

Yoktu kimseye bir zararı

Yalnızlığına inat

Kalabalıklarda dolaşırdı

Korkardı tanımayanlar

Olmazdı kimseye bir zararı

Yaşanmış binlerce yüz binlerce

Hikâyenin kahramanı zavallı

Tanımayanlar hep korkardı

Zararı hiç kimseye olmazdı

Bir kazada yitirmiş tüm ailesini

Öğrendim suçlamış kendisini

Tanıyanlar söyledi

İncitmezmiş bir karıncayı

Denemiş defalarca ölmeyi

Sonunda düşmüş sokağa

Aklını yitirmiş fukara

Dış görünüşü korkutsa da

Zararı sadece kendisine

Çağırır bakkalı kasabı

Geçerler dalgasını

Deli Ziya yukarı

Deli Ziya aşağı

Korkmayın incitmez bir karıncayı

Bir gün bulmuşlar bir sokak köşesinde

Anadan üryan, donmuş, Deli Ziya

Yüzünde garip bir tebessüm

Gözlerinde nem.

Başarmış sonunda

Sevdiklerine kavuşmayı

Deli Ziya sen, ben, biz

Geldik anadan üryan ağlayarak

Gidişimizde öyle olacak.