Demlenmiş Ihlamur Kokusundan

Çıkmaz bir sokakta başladı

Zamanla tutuştuğum kavgalar

Ben akışından şikayetçiyim anın

O ise arkada bıraktıklarımdan

Oysa bir ağaç gibiydik ikimiz de

Yıllardan habersiz

Geçiyor ömrümüz

Karanlık sûkun içinde

O ne istiklaldir ki

Peşine düşmüş tüm uzuvlar

Lakin gözlere aitti o

Dışarı akmamış yaşların

İçerde hüküm sürdüğü

İstikbalinden habersiz gözlere

Ne kadar içler acısıdır

Şu kör yılların hâli

Tıpkı insan gibi

Ne aldıkları belli hayattan

Ne de verdikleri

Oysa ıslak kokuyordu

Mazilere serpilmiş hasretler

Geziyor şimdi bezirganlar

Esaretten kurtulmuş çıplak gönüllerde

Bir arayıştır ki onların

Hudutlara sığmayan bir kalem gibi

Tutanından yoksun okurundan yoksun

Çekilmiş kabuğuna sayfaların

Uyuyor ağır ağır

Gözleri açık bakışları ince

Ve insanlardan uzak

Bir şair uzanmış toprağa

Onun saçlarındaki beyaz

Tüm beyazlardan temiz

Gözlerindeki yaşlar

Tüm yaşlardan ıslak

Düştüğü karanlık dehlizler

Hepsinden kör

Hepsinden derin

Oysa bir şair saklıdır

Tüm benlerde

Kimi koparır zincirini

Çıkar kafesinden sayfalara

Kimi ise mahmurdur kafesinde

Demlenmiş ıhlamur kokusundan