Denilmez

yine karşımda hayalin

yalan rüya bit denilmez

o nazlı, işveli halin

görmezlikten gel denilmez

başta akıl komaz gözün

bir duyulsa emir sözün

elmastan mı bilmem özün

at denilmez, sat denillmez

sen kızarsın ben yanarım

tozu dumana katarım

senin için ben ağlarım

göz yaşıma kes denilmez

dünya dursa ben dönerim

senin gözüne girerim

kaf dağına da giderim

sevdalıya dur denilmez

konuştukça diner sızım

kesseler de susmaz ağzım

dediğimiz sözdür bizim

ozanlara sus denilmez

her derde dert veren Mevlam

yollarında kurban olam

izin ver de herdem kalam

aşık kula git denilmez

mumdan muma eririm ben

halden hale girerim ben

dertten derde düşerim ben

tut şu dalı çık denilmez

ruh bedene girmiş ise

beşer burya düşmüş ise

sevda başa gelmiş ise

söküp onu at denilmez

kapılmışsa insan rinde

vurulmuşsa can evinde

rezil olmak kaderinde

olsa bile dur denilmez

Âşık Emrah bilmez işi

ne söylese duymaz kişi

yaratmış ya Allah Dişi

denilmez ki ne denilşmez