Deniz Tepe Gökyüzü Ev Adam Üzerine

Denizin üstünde bir tepe

tepenin altında bir ev

evin içinde gökyüzü....

Ve uzun boyu, kirli sakalı, adam

ayakları havada başı dik yürüyordu aydınlığa.

Işığı gördüğünü sandı ilkin

sonra gözleri doluverdi

sonra titrer oldu dudakları,

korktu.

-gelecek için vazgeçmek gerekir benliliğinden-

biliyordu, korkuyordu

ama yine de biliyordu.

Gökyüzü içindeki ev

tepeden döküldü denize

deniz ne taştı ne buna şaştı.

Gökyüzü yıkandığını sandı

ev parçalandı,

tepe gözlerini dikti adama

adam okşadı sakalını

boğuluyordu.

- Aydınlık için ölmek gerekir-

biliyordu ama yine de boğuluyordu.

çıplak tenine değen soğukluğu içiyordu.

kokuyordu vücudu gökyüzü gibi

soğuğu emiyordu gözleri tepenin.

Evet! ölüyordu.

korkuyordu öldürülmekten

ölmekten değil.

Yine de ölüyordu.

Yaşam uzuyordu gözlerinde

ipsiz oluyordu,kırıyordu duvarını

yine de ölüyordu.

Gözleri karanlık

gözleri suskun ölüyordu.

Gökyüzü aydınlık

tepenin gözünde dalgınlık

evin son duvarı yıkılmış

deniz şaşmamış

bakınıyorlardı.

Kirli sakalları, uzun boyuna değen

adam

gözlerini

kapıyordu

kum

tanelerine

gömüp kafatasını...