Deniz Ve Şehir

o kadar ağladım ki

ey istanbul

sen hiç duymadın

güvercinler

martılar fark etti

sen görmedin beni

bir denizin içinde

oturuyordun

varlığın bir su

suya düştüm

su akıp geçiyor

tek teselli

hatıralarını tutuyor mavi

bir sevincin hayali

düşüyordu sessizce

ilk yaz şafağı gibi

ve ilk sevdam

bir güz mevsimi

limanlar beklesin dursun hasretleri

gözlerin .

derinliğine çeken deniz sanki

en son esen rüzgar

saçlarını görmedi

ürkek ve yalnız kalbin

sessiz bir yağmur

ölü dudaklar gibi sokaklar

zannetme ki

doğmayacak güneşim

güz ağacıyım ben

kar yağsa da yüzüme

içime şarkılar atar

hayalin...

2015/ankara