Denizin Sesi

Mavi bir serinlik

İki açık kapıdan süzülür Haliç’e

Unutmak ve anımsamak arasında bir incelik var

Göz kırpsan kaçar zaman

Tiz bir ses yükselir ansızın karanlıktan

Yeniden bir bekçi aranır bu eksik dizelere

Uykusuz nöbetlerde yankılanır adın

Adın

adım adım uzaklaşıyor zihnimden

Sonrası yine o bitmeyen İstanbul

Akşam

Suskun ve kızıl bir şey bırakıyor

Pencere pervazlarına

Renklerin tutanaklara girmeyen

bir geçmişi varmış

Haliç susuyor

Ama

suyun üzerinde

bir vapur ıslığından anlıyorum bunu

iki yakayı birleştiren vapur

iki ayrı zamanı taşıyor

Dalgalarda bir isim dolaşıyor

Silinmiş bir afiş

Mürekkebi ıslak

Rengi suskun kızılı

İki yakalı şehirde

Bu ülkede

Bu yeryüzünde

Aşk etrafına bakmayı öğretir ilk önce

Aşk politiktir

Şehir susar

Ülke susar

Yeryüzü susar

Gökyüzü açıktır

Martı sesi

Polis sireni

Gece vardiyasından eve dönen işçinin türküsü

“Hava Marmara kokuyor”

Sonrası yine

Sonrası İstanbul

Sonrası küçük bir nöbettir

Şehrin cebinde bir not

Bir isim

Bir tarih

Yalnızca birkaç harf

“Biz”

Şehir denize doğru yürüyor

İstanbul susarken söyler sözünü

Denizin sesi politiktir.