Denizle Düet

İnsan:

dörtnala geçiyor ömrümden

toynaklarına paçavra bağlanmış zaman

sessiz / iz bırakmadan

barbarıska bağlansa da aşklar

kaymasın diye yüreklerden

eskiyen bir şey var sevgilinin gülüşünde

kitaplara düşmüş yalanlar kadar

vesikasız çalışır şimdi bütün aldanışlar

sana tutunabilseydim bir istiridye gibi

hükümsüzdü kayıp yıllarım / ve bilcümle hatalarım

sularında sil baştan bir sevdayla

tutulurdum aynı bakışlara aynı acemilikle

el ver bana koynunda alabora olayım

Deniz:

kırgınım ey insan!

barutun icadından daha zulümdür sözlerin

fenerlerimi küstürdün kıyılarımla

rotasız bir rüzgara kurban ettin yaşamı

artık tohum da kıramaz bu pişmanlığın kabuğunu

ölü doğar yakamozlarımdan tüm parıltılar

dil de paslanır eski bir batıkta / aşk da

çözüldü işte ebemkuşağının renkleri

harmanlandıkça ölümler kızardı göklerin yüzü

sarhoşsun / savruksun / sevdalısın biraz

yalan satıyorsun şiirlerin albenili tezgahlarında

dinledin mi hiç yunusların şarkısını

ipek böceğinin yaprak paylaşımını

dalgalarıma yol versin ölüm kusan gemilerin

aç düşlerini de herkesin olsun mavi

sana verdiğimde yaşam

kurulmamış bir tümceydi /gizli öznesi aşk

maya tutmaz bulutlara serdin umudunu

mutluluğu zembereği kırık saatlere kurdun

korkunç karanlıktan bir ilmeği

sen geçirdin boynuna umudun

İnsan:

uzak diyarlardan bir martı uçur

barut ve kan kokan topraklarıma

sürsün tuzla ekmeğin yoldaşlığı

gözyaşı bulaşmış çöl sofralarında

kardeşliği sürülsün halk türkülerinin

paslı tüfeklerin mermi yataklarına

bayram sabahlarına açılsın demir pencereler

canlı bombalara inat / yüreğimde patlasın sevda

kâbil'den mi kalıttır bu zulüm bize

gün gece demeden ölüm dolaşır önümüze

utangaç bir defne olsaydım kıyılarında

ıslıkla karşılardım ilk güneşin çağıltısını

ters çevirip aksinle insan izlerini

aydınlık sabahlar büyütürdüm efsanelerimde

sana soyunurdum her gece apollon yerine

Deniz:

ey insan!

ne zaman seni düşünsem

karnı burnunda bir bulutun sancısı yağar dünyaya

neşter atsan gökyüzüne yalnızlık fışkırır

içindesin ya ihanetin / saplanmışsın

paslanmış bir balta gibi kör bir kütüğe

kurtuluşunu ararsın bütün zamanlarda / kendi çıkmazında

hep karşı tarafta kalır aşk sularımın ardında

öykünün kayıp çocuğu olur sıcak dokunuşlar

yalansız sofralar kurdun mu çocuklarına

ekmek kadar temiz oldu mu hiç bakışların

bir dokunursan ölüme üç sevişmelisin yaşamla

uzak dur kıyılarımdan

karabasanlarınla kirletme doğurganlığımı

İnsan:

ey deniz gitme!

öyle çoğum ki seninle

içimde sonsuz bir orkide bahçesi

Deniz:

hoşça kal insan...

kendi mutsuzluğunun kurnaz mucidi

ebemkuşağının ölümcül karası

Nisan 2009, İzmir