Denizle Giden

Bu son.

Son yaz, son bahar...

Ne kaldı ikimizden şimdi?

Sen gittin,

nasıl desem, yaz bitti

hiç sonbahar olmadan kışa girdik

söyle nasıl alışılır birden bu soğuğa?

sen de bilmiyorsun...

Ne kaldı sahi,

gittiğin an duran, hep gittiğin zamanı gösterecek bir kol saati,

tüm şehir öyle koksun diye,

gözyaşlarıyla oluşmuş bir ırmağı boylayan parfüm şişesi...

küt kesilmiş bir saç,

küt diye kesilen bir film,

bir hikaye, yarım

ve bir şarkı,

hangi şarkı?

kırlarda özgürlüğü mırıldayan,

avuçlarına kapattığın bir kelebeğin çığlığı,

avuçlarında özgür hisseden bir kelebeğin vızıltısı,

sahi ses çıkarır mı kelebekler?

kaç gündür bir kelebeğin ömrü?

bu kadar mı kısaydı

bu kadar mı zorluydu

bu kadar mı dikti yokuşların...

Ne kalabilirdi ikimizden?

kenarları dikenli tellerle çevrilmiş dudaklar,

kenarları panjurla saklanmış

hani şu meşhur panjurlar,

hangi renkti?

değil pembe.

mavi panjurlar...

İkimizden diyorum,

saklandık şimdi eski oyunlarda olduğu gibi

açtım avucumu, oynayanlar kaleye mumları dikti

avucum kapandı, yandı mum, yaktı avuçlarımı

avuçlarım

avuçlarım

ne yaparım şimdi ben bu avuçları...

Sen,

ah...

güzel kadınlar ve aşklar varmış, öğrettin bana...

Bu son

sonbahar...

şimdi kim çıksa karşıma,

kim uzatsa ellerini,

parmak izi bulaşmasın diye geri çekilirim

öyle güzel izler bıraktın ki üzerimde,

silinmez,

kazınmaz,

atılmaz...

Bu son

son mavi, son aşk, son deniz, son gelen

çünkü artık,

"burada denizle gelen, denizle gitti

akan gözyaşlarımdan oluşan..."