Denizlim

Denizlim, ak gerdanlı kızlar gibi boynuna inci dizili şehrim,

Ötelerden, ötekilerden değil üç etekli, al mintanlı gelinciğim

Allayıp pulla, koynuna sakla... gurbette çok örselenmişim.

Yad yaban, öksüz ve yetim senden kaçıp yine sana eremeyişim

Efeler gibi diz vurup toprağına semaya yükselir bu ellerim

Kaldır ve aç kollarını ben geldim

Sıra sıra kapılarına... tozuna, dumanına, horozuna memleketim

Dilimde duam, ekmeğim, emeğim... gönül kapımda en büyük servetim

Buğday tanesi, elma yanaklı, üzüm gözlü dilb/erim

Dök eteğindeki taşları da meserret meclisinde hoş beş sohbet edelim.

Yıllar var ki tarihin ince kalemiyle yazılmış çeşmelerinin kurnasından

Buğusu gözlerimden akamayan zehrini şerbet diye içmişim

Mülteci, hoyrat, asi bu çocuk kadın,

Derdim de dermanım da sen de!

Denizlim, bir karlı dağ doruğu hasretle bin bir yeşil eteğe bürünmüş memleketim

Bil ki geçmiyor senden ırak kalınca günlerim, güncelerim

Anam kokar düştüğüm kaldırımların,

Babam çıka gelir vardığım tüm sokakların başından

Yaren olur, yar olur, kardeş olur sana döner sen olur yine sana gelirim.