Depremler Yaşatıyorsun

Rüzgarlar yine sessizlik taşıyor

Düşlerde ararken seni terler basıyor

Güneşin ilk ışıklarında yine yoksun

Beklerken seni depremler yaşatıyorsun

Hiç gelmesin unutulmuş eski dostlar

Yorgun kalbime bu yalnızlık yeter

Yolun karanlık sonuna vardığımda

Uzatsa da elini ısıtmaz soğuk tenimi

Sevdiğim çık artık kimliğinden

Güneşten aldığın maviliğinle gel

Sevgin damarlarımı sarsın yeter ki

Mor gülüşler gözlerimde meşk eder