Derin Vefaların Vedaları Sessizdir

Sensizliğinde;

dünyanın,

farkında olmaktı ilk defa

nefesimin verdiği acıyla

nefsi müdafaanın.

Son günbatımında, son gülüşünde

bu son ölüm kadar değerli olmamalı

hiçbir düğüm.

Tek sonlulukta, sonsuz olmalı.

Ama sen,

artık gülmüyorsun.

Ne bakıyorsun, ne geliyorsun

Ne de gidiyorsun...

Üflerken aşka güçlü çıkan seslerin duyulmaması gibi.

Vurduğu yerde sönmesi.

Söndürmesi gibi.

Şimdi ne duyuyorsun? Duyabiliyormusun?

Sendeki kabuklar, kapayan

Bende yaralardan kalmış kanayan.

Tenin ötesine geçemez diye

Bilirim.

Göremiyorsun.

Nefesini hapsetmişsin yolun sonuna

Tükenmek için tapma;

karanlıklara

Kafanı çevirebilseydin gökyüzünden geliyordu

ıslananla,

kayboluyordu oda ulaşamadan yolunda.

Yaşar, yıkanır bilirsin baktığın yer

Kısma sesini, artık susma

Umutlara;

ışık olmaya çalışanlar var

aşklarının o karanlığında...