Dert Küpü

Acılar denizinde yorulan kollarımla

Bir ümidin peşinden yüzdü durdu bu gönlüm

Hep önüme serilen çatallı yollarımla

Her vakit yanlış yerde gezdi durdu bu gönlüm

Pusulasız sevkeden yalancı kaptanların

Gönül köşküme geçip yer alan sultanların

Karalayıp kalemle dost yüzlü şeytanların

İçinden adlarını çizdi durdu bu gönlüm

Kapıldım ömür boyu bitmeyen endişeye

Hiç bir yer bulamadım içerimde neşeye

Gizli gizli ağlayıp çekilip bir köşeye

Nedense hep kendini üzdü durdu bu gönlüm

Hayat eşit değilmiş anlıyorum tamam da

Bana acı verene aklım hep intikamda

Onlarla bir yaşayıp her an aynı ortamda

Nefes almaktan bile bezdi durdu bu gönlüm

Vay benim aptal gönlüm bazen akıllanıyor

Sinsice yaklaşandan ürperip kıllanıyor

Sanki şarap misali çileler yıllanıyor

Dert küpünü raflara dizdi durdu bu gönlüm

azaptar