Desene Kavuşmak Mahşere Kaldı

Dün yine sessizce girdim bağına

Aklım yanağının alında kaldı

Düştüm yine yârin felek ağına

Gönlüm gözlerinin dalında kaldı

Ziya et bahçıvan önümü hele

Derdiğim goncayı veremem ele

Yazık etme sakın bu nazlı güle

Muhabbet zilletin içinde kaldı

Sakin ol köpürme yaralı çeşme

Benim derdim yârdır yaramı deşme

Bahçe senin olsun güle karışma

Ruhum bedenime bigâne kaldı

Sen de mi tutsaksın yâre Ey çınar

Senin de içinde bir yangın mı var

Durmadan özünü parçalar yakar

Desene kavuşmak mahşere kaldı

Emrah der ki gülzar, eyleme beni

Gözüm yârden gayrı görmez kimseyi

Derdime tek çare yalan dünyayı

Tarumar edip çekilmek kaldı