Detone

ömrümü boşluğuna harcıyorum

sensiz bütün sevişmelerim detone

kendime olan saygım...

yüreğimdeki yalancı puttu yıktığım

sadece sen olduğunu dokunduğum herşeyin

söylediğimde doğru solfejli

ve gözlerinde

karanlık muamması yok neyse ki

çıldırasıya senli

her anı sevilebilme şaşlığının

gökyüzüne soğuk değerdi parmakların

seninle birbirimize dokunamayışımız gibi

soğuk bir imdi tutkularımıza uzanan

ayrılık sarhoşluğunun düşmanı

birbirimizle sevişmek istekliğimiz

mutsuzluğuma bir ancık bile olsa

bir şefkat gösterisinde bulunsan

acınası zavallı kaderi olur bu sana olan

hasretimin...

karanlığa rahmet okutuyorsun

boğuk boğuk yaralayışınla kendini

parmaklarını

doğam oldu sanki

yastığında unuttuğun olmak

başın uykuya düştüğünde

rüyalarında bile sarılmaya korktuğun olmak

toprağımdan sancıyla fışkıracak olan ota