Devr-i Hayat

Ana rahmine düşmüş bir bebeğin bekleyişidir, sabah

Bütün kâinat Güneşe attığı çığlığa uyanarak

İlk günkü masumiyet yerini kötülüğe bırakarak

Bahara renk veren nebatat, buna kanar mı sandın?

Hayatın tepesine dikilen güneştir, öğle

İçi içine sığmaz haddi boyunu aşar böylece

Bir şeyi unutma! Dünya etrafımda dön diyince!

Yaza ışık tutan Güneş, etrafında döner mi sandın?

Daldan ha düştü ha düşecek yapraktır, ikindi

Sararıp soluyor bu yaklaşan ecel vakti

Koskoca çınarı savurdu Hayat denen fani

Güz mevsiminde esen rüzgâr, sana esmez mi sandın?

Gökyüzünde kayan bir yıldızdır, akşam

Son nefes kadar kısadır ömrü nerden baksan

Düştüğü yer mezarın olacak artık anlasan

Kış mevsimi sana hiç, uğramaz mı sandın?

Yeryüzünü örten beyaz kefendir, yatsı

Kabrin başında bekleyen matem havası

Duadır... Ezeli ömrün ebette var olması

Tekrar haşr olacağın gün, gelmez mi sandın?