Dibek

Kaldırımlara düşmüş

yönü belirsiz

yorgun ayaklar...

Köhne hayata küsmüş

dünü belirsiz

dargın hayatlar...

Dün yönünü bulur

acılar güneşte kurur

Ayaklar hayata uyar

Yorgunluk dargınlığı yenerse;

Feleğin çemberinden tutar

Atarım dibeğe...

Vurur vurur vururum

Şöyle çekilir kenara

Vurduğumla avunurum