Didinmek

günün yorgunluğu çıkıyor karşıma

bir gölgenin tuttuğu saatte

hatıraların acısı düşüyor

avuçluyorum başımı

yalnızlığımı çağırıyorum

en yakınımı kaybetmiş gibiyim

ışıklar sönüyor

çıkmaz sokaklar

yıkık kentler

kapanan umutlar

hiç tanımadığım insanlar

uçurumlara düşüyorum

kalbim duruyor

öldüğümü görüyorum

kalbinden kaçıyorum

akşam olmuş

kaldığım yerden koşuyorum

sokak lambaları

kaldırımlar tutuyor

kendime geliyorum

hiç ummadığım bir saat

bir kedinin çakır gözleri

şehrin caddeleri kalabalık

gözlerime gelen hayalin

durduruyor beni

böyle bir temmuz akşamı

yalnızlık acı veriyor

günlerce değiştim

günlerce bekledim

başka biri oldum

hayata başka bakıyor

gözlerini gören

gözlerim...

mustafa kaya

2016