Diken

hayatın

yer çekimine isyanıdır

dikenin

eti kanatan dik başı

her sabah güneşe battı...

döküldü renkler

açtı nar çiçekleri

yüzün yerleşti her birine

uzanıp öptüm

dudağın,dudağıma aktı...

susadım

ve

ayaklarımı kurtardım daldığım çamurdan

içimde

kırlangıçlar havalandı...

yağmurlar yağdı sonra

ıslandı kanatlarım

üşüdüm derken

tam da seni özlerken yani

bir baktım

ateşler yandı...

yeniden tutuştu

kopyalı bir hayatın parşömen kağıdı

kıvrımında

adın vardı...