Dil İklimi

esmer yağmurun buharlaşan düşüdal uzantısıyla titrediğinde

uyku atları su içirir

yaprağa..

özlemlerin sel ç/abası

karanlık aydınlığın iğdesini yankılarken

gökyüzüne bırakılmış çocuk ellerimin

su kanatlı ışığı

böyle baharlı rüzgar

kavrar sesimi..

sözcüklerin ağzında yaşam

kıyıları sıvar güneşle

doğurur gül

bir damla yaşıyla kendini

sessizliğin kavrulan avuçlarında

uçurum güzelliği gece

belleğinde üzüm asmalarıyla

kanat çırpar ay’a

yılgısında uslu hiçlik

tedirğin eder korkunun

parmaklarını..

Olsun

toprağın yüzünde soyalım ağaçları

ve karanlık öylesine sıcakken

asalım dil iklimlerini

ağzında bilyeleriyle

yolculuğa..

orada bir yerde göç

kat kat hazırlar

çıplak ayaklarımı

taşa...

.....