Dil Yarası Derin Olur Çare Bulunmaz
uzak bir kentin yalnızlığında haykırışlar yankılanmıştı
yüreğin endamlı sularına
bu sayfanın varoluşun yamaç doruğunda
sesi yüreğime akmıştı
sessizliğine kapı aralanmış bir sevda sesi
ve
ne yağan gözyaşı nede damlası
dökülürdü toprağa..
ne aynalarda endamın hüznü kesilir
seher yellerin soğuk kasım sabahlarına
iklimi bozkır olan kör ayazlarına
soğuk esen rüzgar gibi geçmişti
damar soluklarımdan
geçti dedimse de..
yeminli sözün izleri
dilin söz dağırcığın sıklığı
yüreğe yansıyan gün batımı sözler
maviye boğulmuştu
bir zaman eveline uzayan
bir asır zonkluğun pecburde perdedelerine
seni bulmuşken yalnızlığım çoğaldı
seni her tarafta ararken
gönlüm paramparça savruldu
yar deyip düşman bildiğim
sana benzesem intiharlı bir sevda görüntüsü
bir gerçeklik miydi
bilmiyordum
mavi kuşu
sarı kanarya uçuşunu..
beklemekte yürürlükteyken
kentin sokaklarına iz bırakır iken
ne yürek bekçisi
nede gönül sultana kalp sısızı k/alırdı
evet kendi düşen ağlamaz
sonu bir dersti yaşamdan k/alan
mahsumiyet içimizde yok olan
aslında d/eğildi
bazen kendimize yok biçilen
sonrası pişmanlık iç çekişlerdi
ne kadar emek
bir o kadar yemek misali
sessiz yokoluşların acıları sardı
bir gerçek var
mahsumiyetin vebali değilken
ben onsuzluk yaşarken
havanın sessizliğine s/ayardın
sen varken
yoksa yaşam güzeli bileyendi
sevdaya dair...
değmeze değer vermeyi uslandıran
değerli kılan yoldaş olmak !
ömrümün ölümüde olsa
ne pahasına
direncinle sev
sevebileceğin kadar..!
*dil yarası derin olur çare bulunmaz..
yemin gibi s/öze
23 Ekim*11*Karataş