Dilnevaz

Hastalanmış bir uykudan uyanır ışık

Kirpiklerinde geceden nem

Beni özlemektedir gözlerin

Yüreğini örselerken şarkılar

Ve dilimde mor lekesiyle yeminler

Rüzgârıma kara bir eldir Dilnevaz!

Sesimi emiyor sessizliğin alafrangalığı

Fakir bir sevdaya düşmüş garip gönlün, neylersin

Avuçla yüzünü ama ağlama

Beni yaktığın geceler boyunca

Vebali ağırdır, demiştim sana Dilnevaz!

Sen baharı giymiş yüzüne aldanırsın

Aynaların dili laldir, karanlığın katran

Ellerini ararsın belkide göğsüme saplanmış gülde

Sonrasını sorma gitsin

Tek tek yaşacaksın acılarımı, Dilnevaz!

Sen hangi sınırın dilisin bilmedim

Hangi denize demir atmış yürek serzenişin

Hangi şarkıda gözyaşlarını harcadın

Ve körpe parmak uçlarından öperken mektuplarım

Çektiğim hasrete değmedin, Dilnevaz!

Koyup taş yastığa başımı, yeşili heder ettin

Kışa döndü, güzelliğinin toprak rengi yazması

Karanlık acıtır teninin tene özlemini

Suskunsun ve pişman

Kalem inzivada, kanlı yüzüne tecrit bakışlar emanet eder

Anlamadığın noksanlar gibi büyürüm

Büyürüm, senin avuçlarında Dilnevaz!