Dinmeyen Yokluk

Gel otur

diz çök yalnızlığıma

gönlüm sana sergilenmiş sana perişan

Ne gizli bir kırgınlık

Ne öfke içten içe

Ne de bir bahane ardına gizlenmiş sevda

Yolumuz zordur

Otur dinlen

Nefes al bir lahza.

Geliver köşe bucak sana koştuklarıma

Ne şikayet ne usanç

Tükeniyor nefeslerim boşuna

Gözlerimde hep o zamanların buğusu

En çok ellerim buruşuyor zamana

Nasılsa muhtaç değiliz bir merhabaya

Geliver

Taşı bu özlemlerimi gayri sırtında.

bu ufacık gökyüzü

şu kocaman kafdağı

şu bitmez tükenmez gayri

sefaleti ruhumun

bir kemale eriş bir vuslat ki

sendedir

tez gel

kendimi bana getir

ne sözde ustalık

ne gerçek oluşta yalan

kırılıp dökülen bir ufacık insanım

kibrimin maskesini düşürürsem yüzümden

bilir misin

aciziyetle kavrulan

siyah bir karıncayım

ne söyler işitir misin ötede kuşlar

gurbetten savrulan kimsesiz bir nidayım.

Sen vatandan bir parça

Sen topraktan bir koku

Sen yedi katmanı göğün

Ekmek gibi sıcak

Su gibi soğuk

Okuyup üfle

Kabzet ruhumu.

sar beni sarmala

kefenler gibi

bu sonsuzluğumuzun uğurlu yolu

Sen gurbetim

Bereketim

Rahmetim

Dindir içimdeki yokluğu..