Dışıma Çıktıkça Içime Kanarım

coğrafyamda gezinir gece

esmer geçer günlerim

su arar toprağım yanıktır bağrı

ellerim nasırlı

bin asır geçmiş sanki üzerinden

çalıdır dirilir aş eritir dilim

gün gelir bir derviş

çınarın duldasında

gölge yudumlar

süte ekmek atar köpek besler

rüzgar koparır saçlarını

burda serttir rüzgar garezi bizedir

çarpılır kapılar önünde

bir ömür demdedir

zordur yaşamak vesselam

hele de insan olmak

yaşadıkça yaşların boş

yüzü eskitmenin gereksiz

tutundukça koptuğunu

savrulduğunu bilirsin

zinciri kemirir esareti rıhtımlarsın yamacında

dipteyim dersin yinede en derin sensin

vurgunları bu yüzden yersin

kalın gör dedikçe merceklenir gözlerin

düşen kızın dizindeki yüreğinde kanar

ne zaman gülersin

okşarsın bazen saçları ince telli bakışları

çünkü gelecektir onlar

hayatla dalgalarını geçer kederleri

titrek bir ağlama birikir yine

ezilirken bedenleri

dersin içten bir çığlıkla

ağlama!

ben senin yerine de akıtırım

havzamdan taşar sel'im