Dışıma Çıktıkça Içime Kanarım
coğrafyamda gezinir gece
esmer geçer günlerim
su arar toprağım yanıktır bağrı
ellerim nasırlı
bin asır geçmiş sanki üzerinden
çalıdır dirilir aş eritir dilim
gün gelir bir derviş
çınarın duldasında
gölge yudumlar
süte ekmek atar köpek besler
rüzgar koparır saçlarını
burda serttir rüzgar garezi bizedir
çarpılır kapılar önünde
bir ömür demdedir
zordur yaşamak vesselam
hele de insan olmak
yaşadıkça yaşların boş
yüzü eskitmenin gereksiz
tutundukça koptuğunu
savrulduğunu bilirsin
zinciri kemirir esareti rıhtımlarsın yamacında
dipteyim dersin yinede en derin sensin
vurgunları bu yüzden yersin
kalın gör dedikçe merceklenir gözlerin
düşen kızın dizindeki yüreğinde kanar
ne zaman gülersin
okşarsın bazen saçları ince telli bakışları
çünkü gelecektir onlar
hayatla dalgalarını geçer kederleri
titrek bir ağlama birikir yine
ezilirken bedenleri
dersin içten bir çığlıkla
ağlama!
ben senin yerine de akıtırım
havzamdan taşar sel'im