Dize

sustuğunu gördüm yalnızca

öncesinde uyumuştuk

ve dalmıştım kokusuna kahvemin.

geldi, sarstı, gitti.

yedinci kez sustum o gittiğinden beri,

belki de bininci.

aldığını biliyordum yıllarca benim aldığım nefesi

duyumsadığım şey başkaydı

oysa ilk kez dumanına tutunmuş

güldüğünde parıldayan yüzüne

tutulmuştu nutkum.

uykusuzdum,

rüyasız ve yalnız

hem de.

sar baştan melodiyi

kırkıncı kez aynısından muzdarip

bir alavere yapmış, belli

beşinci es'ten, bilmem kaç sonuncu notaya

sen kadar ben desem,

anlatamam.

güldü, söz'dü; yalnızca.

yolu hep uzaklara düştü

kuştu, uçamadı

döndü, dolaştı, baktı olmadı

yanıma uzandı

iyiydik o sıralar

hayrandık sayelerimize

başımda onun sessiz nükteleri

elimde başucu kelimeleri

bitti, yetti..

arkasında sekizinci dizenin re'si

yalandan mutlu çalan bir melodi

ve şiir gibiydi

gidişi...

Haziran/2014