Doğaçlama

Yüzünü döner gider söz

özünü yitirmiş baharlarda

Ne sözlerde bahar

ne özlerde söz aranır artık

artık yaşamlar uğruna harcanan ömürlerde

Ömrümü yıkık çarşılara adadım

adaklarımı toplayıp kaçarım sessiz

Yıkanmış baharları kirletedursunlar

biz, yeni bir sevdayla uğurlarız kendimizi

Kentimizi terkkettik

terli çarşılara bıraktık kendimizi

Aşk, bıraktı uçurumlarını kendine

biz, bıraktık uçurumlara aşklarımızı

Yıllar, geçmişine ağlayadursun

Geçmiş olsun dediğimiz tüm geçmemişlerimize

Oysa ölüm, zulmünü yağdırır üstümüze

ve bu yağmurlarda ıslananlar kadar

kaderini, kederinde saklayan bir şair

suskunluğunu parçalayan bir dünyanın tanrısını kovalar

ses, soyundu tınısından

özünü inkara başlar göz

Umudun tanrısı hayalkırıklıklarıdır

ve her kurulan hayalin tahtına kurulur kırıklığımız

Her ömrün yıllanmışlığında içilen şaraplar taze

Her taze hayatta eski bir sevda ağlar

Ne bilinen kadar bir ömür

ne ömrümüzde göz olabildi aşk

Şimdi sevmelerin ağrıyan başı

duman duman zirvelerden dökülür

Ne nefes ne de ses yıkar bizi

yıkık çarşılardan geçen kalbimizi

Gözlerin, sözlere kör olduğu yaşamlar yaşarır

sözlerin, sessiz kaldığı gözler ağlamaklı

Ah kaç yıldır yaşardı durdu bu heves

Kaç ömürlük durgunluğa koşar atlarımız

Şimdi insanlık soyunur durur cisminden

adımızın başharfiyle başlayan insanlığa

Herkeste dünden kalma bir hüzün

sende yarınlara ertelenmiş bir sevinç burkuyor yüreğimi

Gün ağlamaklı

hazin kahkahalarını besliyor durmadan

Ah kaç yangın büyüyor göğüskafesimde

kaç ateş söndürebilir kendini bu dumanlı yolculukta

Cansimidini ateşe atan bir boğulmuşluk var içimde

Kilitli kapıların anahtarlarını suya attım/ dağıttım saçlarımı