Doğan Güne Karşı

sessiz kafiyelerinde derin bir ölüm suskusu, yazgı yalnızlık

uyuyan her çocuk yüzünde gün açan mustafa kemal’im

boynu bükük kalmasın dağlar, denizler ağlamasın

ey “dolu rüzgarla çıkıp ufka giden yelkenli!” ben yahya kemal’im

ben ki sokaklarında berduş, ağzımda jilet

hür bir şiir gibi gizli şehirlerinde dolaşan nazım hikmet

düşünceye özgü kalıplara sığmayan

her karanlığın üzerine devrilen bedrettinim, mehmedim

uğruna işgale karşı siper oldum kordonboyu'nda, paramparça

ey milletim, elinde bir revolver yüreğinde hasan tahsin’im

yıkılan duvarlar ardında gökyüzünün maviliğiyle tanıştım

aç kapıyı gardiyan, müebbete gideceğim

doğan güneşe karşı bayrağımı savundum

tarihin not defterinde henüz bir çocuk, siperinde cumhuriyetim

cenge girdim, sabah güneşiyle gelmesem de aydınlığı getireceğim

ıssız topraklarında can buldu hürriyetim, memleket için öldüm yine dirileceğim