Doğunun Şairleri

Hilmi Yavuz'a

Doğuda şair olmak

Ekmeği hüzne banmak gibi

Bir dağ türküsü

Acı kaval sesi

Ve hoyrat akşamlarda

Gönül titremesi

Doğurur şiir

Küskün kır çiçeğine

Ayaklanır şehir

Bağbana sor

Gülü kanatan kim

Su başında

Gönül tutuşturan

Yalınca bir İbrahim

Akşamın rengi akkor

Göğün mavisi sevda

Doğuda şair olmak

Gülün ateşinde yanmak gibi

Bir dağ görse sinesi yanık

Ferhat'ın elinde külünk

Yarar sevdayı derinden

Kuşlar semaha durur

Ölümler gelir gider

Şirin'in elleri üşür

Ayrılığa kar düşürür

Serçenin düşünde bahar

Sis kaplarsa yaylayı

Gönül akar sularca

Her sevda Mecnun iken

Kim anlatır Leyla'yı

Burada zamanlar kuşluk

Vakitler daha diri

Daha yâr

Tenhaca dağ başında

Renginden sıyrılır toygar

Gözeden içer şiiri

İncedir yağmurlar

Elif gibi

Kırkikindi eleğimsağma

Sıçratır kıvılcım

Göğü öper bulutlar

Doğuda şair olmak

Dağlara yaslanmak gibi

Kakma sedef kutusu

Şiir beyaz kanaviçe

Sözü topla şehirden

Aslan kükremesi de ekle

Nef'î çıkar şiirden

Periler oturur bacalarında

Sarı toprak yamaçları

Kızıla keser türkü

Kilim dokur kızları

Aşkları birer mani

Çıkar gelir uzaktan

Sazı omzunda Sümmani

Gök boşaltır sevincini

Bulut daha doğurgan

Daha anaç

Süt mü dolu memeleri

Çağıl çağıl ırmak

Suyu çoğaltır kar

Deniz yok ki

Mısra nereye akar

Göze şarap gözler saki

Sarhoşluk hangi çağdan

Aşka tiryaki

Say ki

Sevmek minnet ihsan baki

Sevda sarı perçemli güz

Saçlarını dağıtan kim

Biraz ben biraz öteki

Doğuda şair olmak

Sonsuza uyanmak gibi

Değirmen Dergisi-Eylül 2010