Dolunayım

Kabul ediyorum,

Benimkisi mecnunca bir aşktı.

Lâkin abdalın olmuş meftun kalbime

Gem vurmak sanki kolaydı.

Sakın gönül koyma,

Seninle paylaştığım bu sır aşikârdı.

Hatalar yumağında sarılı olsa da hayatım

En merhametsizi sevmekti karşılıksız seni:

Bakarak ılgın elâ gözlerine

Tutamamıştım o zarif huzur veren elleri,

Sarılarak narin ceylân beline

Koklayamamıştım o kekik kokan göğüsleri;

Dokunarak ipek kadife yüzüne

Öpememiştim o şarap rengi dolgun dudakları.

Şimdi anlıyorum Ruh'umdaki közlenmeyen acıyı

Kilit vursan da bu bedbaht, divâne düşüncelere...

Ey, karanlık gecelerimin Dolunayı!

Canımdan can çıkıyor, yüreğim kan doluyor

Sevda çığlıklarım cevapsız kalırken senden;

Ve özünü çektikçe bu divane benden

Bir ömür daha tükeniyor sayılı nefesimden.

Ne olur! Duy artık inleyen yüreğemi.

Ne olur! Anla artık biçâre beni.

Sensizliğin sessizliğinde tükenen gücümle

Seviyorum seni ölümüne, ölümüne!...