Dönmeyen Devran

İmrenmeyin

Yaldızlıdır yalnızlığım

Ne sandınız!

Sızlanmak acizlere yaraşır.

Neler yaratır Yaradan

Hikmetinden sual olunmaz

Kul ağlanmaz!

Kula, kulluk yakışır

Orta Çağ'da kitabeler yazıldı okunmasa da

Yeni Çağ'da tümüyle aydınlandı yerküre

İnanmam, safsatadır söylenenler

Olur muymuş öyle şey

Yakın Çağ'da hiç insan mı yakılır?

Ne yana bilmem ama eğimlidir şiirler

Şairler sıklıkla meyillidir acıya

Ve dünyayı bir uzaylı kurtarabilir ancak

Yol verin kök salmaktan bunalabilir herkes

Belli ki gitmek istiyor adamcağız

Acıyın, insaf edin hancıya

Akıl durunca

Din bir ırmak misali akar ince ince

İnsanlar değil miydi vaktiyle putları da kıranlar?

Demek ki sabredince oluyormuş

Zamanla doğru yolu buluyormuş düşünce

Düşününce haksızlığı gücüme gidiyor yaşamak

Tutsaklığıysa düşünmek bile istemiyorum

Yaşlanmak istiyor delirircesine hücrelerim

Ne güzel oluyor yaşıyorken ölüme susamak

Ne zaman ümidimi kaybetsem

Kucaklıyor içimi yüzü ışıldayan güneş

Işığını görür görmez

Umut dostça doğuveriyor dağların ardından

Ufacık bir kuşku yok içimde

İnanıyorum, bir gün yarım tur dönecek devran

Kafesinden salınacak aslanlar

Balıklar yırtacaklar yine denizi

Balıklar; irili ufaklı allı pullu

İnanmak istiyorum yoksa yaşayamam

Er ya da geç göreceğiz hepimiz

Mazlumlar bir gün kurtulacaklar ağdan.