Dördüncü Cemre

İlkbahar müjdesiyle düştün havaya

Bir menekşe edasıyla açtın cemrem

Sımsıcaktır nefesin, doldu semaya

Misk-i amber kokuların saçtın cemrem

Bak acı poyraz teslim etti kendini

Serçeyle kanatlanır nameler cemrem

İhsanlar doldu taştı, yıktı bendini

Şahit melekler, aşka ameller cemrem

Yürekteki buzları çözerek suya

Gönl-ü şelaleme doğru aktın cemrem

İşte uyandı, çatlak hasret-i ruya

Rahmet-i bulutla şimşek çaktın cemrem

Dalga dalga olmuş deryadan öpüyor

Kumsalda kulaklarım, şırıldar cemrem

Gurup altında yakamozlar kopuyor

Vurdukça aşk teline mırıldar cemrem

Sonra usulca girdin şule toprağa

Fısılda tohumlara nidayı cemrem

Filizlenerek düştün taze yaprağa

Belli ki sen bu gönlün miladı cemrem

Topraksın sen, yüzünde açıyor güller

Konup bağına ötüşür bülbül cemrem

Dalında taze meyve, tatlanır diller

Zira doyamaz tadına gönül cemrem

Ve nihayetinde başladı izdivaç

Tutuşur eller, olur kördüğüm cemrem

İlahi bir kudretle çizilir mizaç

Beline sarmaşıklar ördüğüm cemrem

Görünce siman çiğdem, çimendir gözün

Güneş tepemde yakar yurdunda cemre

Kırık kaleme vuku sevdadır özün

Şehzade'ye düşense dördüncü cemre