Dört Duvar Arası Keder

uyuyorum

dört duvar arası keder...

bu camlardan sızan yağmur

üzerimizden geçen hangi bulutundur,

kül tablasında közü sönmez oldu tütünün,

gözlerinin ateşi bir olup bad-ı saba ile

yangınları besler sinem üzerinde, ömrümde,

kitaplar adımızı bilmeden uzun uzun bahseder bizden...

dört duvar arası kederde,

deniz kıyısında

gemilere el salladığımız yıllar

sararıp vitrin camında

saklıyor vedalarının gözyaşını,

buğusundan yüzümü seçemediğim aynaları kırıyorum sabahları,

ararken seni eski kentin sokaklarında

ahşap evler

biriktirmiş aşklarını, geçmişini,

kirleterek gömleğimi

devriliyor üzerime

yakamda ruj ve kan lekesi,

az biraz da rüzgar...

çok çabuk ağlıyorum artık

sigaramdan bir nefes çeker gibi

sık sık çeker oldum burnumu,

uyuyorum,

kaç yıl önceki pazarları özlüyorum

içinde pazar kurulu caddeleri

caddeleriyle o eski anadolu kasabasını,

yokuş aşağı bir ağzıdan türkü söyler gibi koşup

yokuş yukarı omuz omuza çıkışlarımızı.

düşlüyorum,

o dostun evine gitmiştik hani

yolu yokuş

gül dalları ile örülü bir vadi içinde

minaresi işgalde devrilen köyde,

bin yıl önceden uzatıp sesini

bize buranın öyküsünü anlatmıştı

bin yılı bir günde yüklenmiş gibi

o yokuşu ne zordu çıkmak geri...

artık hiç pazar olmuyor

günlerden hep gece ertesi gece,

nasıl dallar baharı özlüyorsa

öyle özledim sabahları seninle yürümeyi,

uzanıp boylu boyunca

serin toprakta gölgeli akşamları sonra...

dört duvar arası keder,

sabır taşına damlarken bir bir günler,

günlere karışıyor gözyaşım,

eli kulağında şafağın,

ömür törpüsü ile bilediğim bıçağımla

yeşil bir elmayı soyar gibi sıyıracağım şimdi

dişlerimi geçireceğim inadına etine gecenin

kan tadında olsa da karanlık

parçalanacak bu engeller

uyanacağım

gelmiş olacaksın...