Dörtnala Sürgit

kısalır sokaklar

alamaz hırsını

ikindi haykırışları kırlangıçların

bir ağustos eskisi ayrılığısın artık

yaz biter sızısı dinmez çınar ağacının

dalları maviden griye

kedi ve martı

midye ve kayık

sen ve ben değil ama

sızısı dinmemiş

kollarımla sardığım ne varsa

manzarası bir tutam istanbul

ve senin her şeyin olan aptallığın

dört nala sürgit

sıkıcı yazlar istemiyorum artık

koşmadığın yolu ben sandın ya

uzun uzadıya siyahlaştı sensiz açlığım

açlığım şaş bir saat ibresi gibi

tersine koşar durur

takvim düşkünü siluetinin

ben sevdikçe gençleşir

gençleştikçe severim

sen zaman mağduru saat soylusu

yorgun tekrarı ihanet müsveddelerinin

kenti benimle dolaştığını sanırsan

kaldırımların ahı kaçınılmaz ayaklarına

ilk akşam hüzünlerini satarak salak salak

bencilleşmene

bakışsız bedenlerine evlerin

ve güneşim çok daha uzak

kendindeki benden sakladığına

ağzımdaki kış buğusunu bilemezsin sen

perdelerin pencerelerine soluk

dışarıya nazlısın sözüm ona

içtenliğine yırtık şarkılarımın

kendine bakarsın yakalayabildiğin

her soytarılık sıfatlı fırsatta

yağmurdan çaktığın gökyüzü çapağı

yerinden edilmiş mutlar yığını caddelerde

böceklere imrenerek yürüdüğün

kirli başkalaşmalarınla

baş başa bırakıyorum seni...

kör bir çiçekçiyim ben

kime çiçek versem sen değilsin...