Dost!!

DosT!

Yeri gelir kardeş olur

Zor gününde başını yaslarsın omzuna nefesiyle hayata tutulursun

Gözyaşını siler küçücük tebessümüyle

Sen ağladıkça içten içe ağlar

dayanamaz,elini tutar yanında hep olduğunu hissettirir

Gözlerinin içine bakarsın güldüğünü hissedersin sanki

Yüzünü alır seninde bi tebessüm

Dosttur işte bu

Hayattır ta kendisi

sen güldüğünde kahkaha atar

ağladığnda tebessümlere sarılır

endişelendiğinde şüphesizce yanıldığını anlatır

attığın her adımda arkandadır

yanlışlarında ise koca bir alarm olur

İşte dost hiç bir zaman ÇARESİZ değildir!

Benim için dosttu o gidenlerde

sonra birer birer yabancı oldular..

Tek söz söyledim inanmadılar...

Kaybetmek istemedim..

Ama çaresizce gittiler yanımdan bir bir...

Gitme demedim belkide diyemedim kim bilir..

Ama yüreğimin sesi çok derindendi

duymak isteseydi duyardı..

Bu yüzden aslında sen dost değil bi yabancısın..

Yabancı...