Dost İnsan

son dualar gibiydi sessizliği onun

gün geldi gülümsedi

gün geldi can çekişti

metal bir dünyanın azabı altında

çığlıklarını sakladı

başkalarının kalplerinde unuttu sesini

dostları içindi

kaybolduğu gurbet

fırtına biçiyordu kendi kalabalığında

acıları tanıdığı günden beri

rüyasız uykulardan kalkıyordu

uzakları tanımaktan başka yoktu çaresi

kahırlı bir zamanın hışmıydı dudaklarının kilidi ...