Dosta İç Dökümüm

Can evime çöken yalnızlığım

Yazgıya çalınan kara gitmiyor

Silsen, karalasan olmuyor

Bir yanım yar, bir yanım uçurum

İçimdeki kaygı, acı ve tasayı dizelere yükledim

Ben yazdıkça sızladı, çoğu kez ağladı...

Şiire gözyaşı oldu

Zamanlı, zamansız döküldüm

Tüm isyanı sırtlayıp yükümü hafifletti

Tek dostum sigaram, kalemim

Ve şiir dediğim zırvalıklarım

Bazen çalakalem yazdım

Adına şiir bile diyemediğim

Gözyaşlarımla kilim gibi nakışladığım emeğim

Onlar benim çocuklarım

Onlarla ağlar, gülerim

Kan kaybını onlarla yaşarım

Çoğu zaman ağlatırım

Hayata küser alayına sitem ederim.!

Kendi göçüklerimde hasarlı çıkarken

Sessiz çığlıklarım oldu içime düşen

Dil kıvrımlarında küflenip saklanan

Dosta iç dökümüm...