Dua

bıçak yarası aralıkları kaldı o malum sokakların

kimiz biz

kim karaladı eşikleri

silik cümlelerle

bu manasız çığlık

bu korku

yaklaşan rugan sesleri

uzaklaşırken yaşama dair hışırtılar

o nefes

o rüzgar

çalıp giderken gözlerimi takıp peşine

ölüme terliyordum

rüyalarımı kanatan hasretin basınca kursağıma

yutkunsam

kaybolacaktın

yutkunmasam

uyanacak

yarım kalacaktın ay'ın gölgesi düşmeden avuçlarıma

ilişmeyecekti o yıldız gökkuşağı gibi göğüs çatalına

alnımı çatlatan

verevine çizgiler çoğalmayacaktı

belki

yanak çukurlarımda

fay kırıkları

dolarken gözlerimden akan pıhtılarla

o dua

hiç okunmayacaktı şehir şerefelerinden ...