Dudağımda Adın Üşür

suskunluğum konuşunca susar kelimelerim

tuzlu bir yakarışa boy verir acım

sancılarım prematüre acılar doğurur

sevdanın başında nöbet beklerim

düşürünce kalbim yorgun atışlarını sana

dudağımda adın üşür

geceye ağlamaklı bir yıldız kayar

ellerimdeki çiçekler yalnız solar

görürüm karşı kaldırım benimle ağlar

şarkılar tuz basar yarama

ağzıma acı ağıtlar sürülür

yılgın bir yıl gün gün sararır çehremde

şehrin karanlığında zaman akıp gider

sensizlik gece lambalarını kırıp gider

son ışık da söner gözlerimde yanan

koyu ve uzun bir yalnızlıktır artık

sevdamızdan arta kalan