Dudak Aralıklarımı Yordu

her defasında gitmelerin

kal demek dudak aralıklarımı yordu

somurttu yüzüm her defasında

gelecek günlerin hayali

umudun adı oldu

oluktu her gidişte dolduran

çeşmelerim içime akıttıklarım

en çok beni o yordu

nedir istediği tenimin

sen mi yanağımdaki

ıslaklığa yüklediğin anlam mı

gölgelerin gölgesi şimdi

karartı bıraktı gönlüme

sen yoksun ve yoksunluğun

fukaralığı en çilekeş günlerimin sancısı

sen yoksun ve fakirim

gözümden her düşen yaş buharlaşır

ruhum tıkılı kaldığı kafesinden

çığlıklar besler

duvarımda sensiz geçen günlerin çetelesi

sarılışım boşluğa

senin bıraktığın sıcağı sarışım

sen geldiğinde gelmek anlam yitirir

koyamadım yerine bir kelime bile

ve gelmeyişin şimdi bana şiirler yazdırır

ben senin en çok

gidişini değil belki

dönmek fiili ile biten

gidişini sevdim